TSK’nin öncelikle çok ciddi bir modernleşmeye ihtiyacı olduğu inanılmaz bir şekilde dikkatinizi çekiyor. Üstten alta her nokta geri kalmış durumda. İdari işlerden ve iletişimden başlayalım. Amerikan ordusu 1960’larda daha verimli bir iletişim sağlamak için çalışıp çabalayıp bu günkü internetin temellerini atmıştı ve şu anda dünyanın önde gelen orduları teknolojileri ile övünüyor. Oysa bizde durum tam tersi. Çoğu profesyonel askeri personelimiz daha yeni bilgisayar kullanmaya başlamış ve şu anda kullanılan askeri iletişim sistemi ise hala telsiz ve faks düzeyinde. Çoğu bilgisayar internete bağlı bile değil çünkü korkuluyor internetten. Güvenlik sorunlarından tutunda virüslere kadar, kendi personelinin suistimal etmesine kadar her şeyinden korkuluyor internetin. Bilgisayara daktilodan öte bir muamele yapılmıyor. Çağımızın en büyük iletişim teknolojisinden mahrum kalmak pahasına kimse cesaret edemiyor bilgisayarı hakkıyla kullanmaya. Bırakın interneti askeri birimlerin çoğunda bulunan bilgisayarların kendi arasında bağlantısı dahi yok. Resmi işler hala 1800 lü yıllardan kalma yöntemlerle çözülüyor. Bir sürü evrak (elle yazmak yerine yazıcıdan çıkarılmış) ordan oraya imza ve mühür döngüsü içerisinde dönüp duruyor. Bu noktayı daha da detaylandırmadan diğer sorunlara geçelim. Silahlar hala 2. dünya savaşı sonrası kullanılan mekanizma ve atış mantığında; yani isabeti zayıf patlama şiddeti ve çıkış enerjisi yüksek olan ağır ve hantal klasik otomatik piyade tüfeği G-3 de ısrar ediliyor. Yeni yeni daha modern bir piyade tüfeği olan HK-33 yaygınlaşıyor. Giysiler kısmına hiç değinmeyeceğim oldukça kullanışız ve hareketi kısıtlayıcı, soğuktan veya sıcaktan korumaktan aciz gereksiz kıyafetler. Olumlu olaraksa, özellikle yakın muharebe amaçlı yetiştirilen (komando) askerlerde oldukça iddialı bir fiziksel eğitim var ancak tüm dünyadaki ordulara has bir problem olan eski savaş tarzlarına uygun ordu kurma sorunu hala devam ediyor. Nedir bu sorun peki? Eski savaşlarda, kılıçla yakın muharebe olsun tüfeğin ilk icat edildiği yıllar olsun, toplu hareket ve birliktelik hep önemliydi. Binlerce insanın gücünü birleştirmesi veya birlikte uyumla mücadelesi ciddi önem teşkil ediyordu. Oysa günümüzde bu tarz bir savaş yönteminin kaldığını düşünmüyorum. Gerek terörle mücadele alanında gerek de diğer savaşlarda artık az sayıda askerin güçlü bir iletişim ile verimli çalışması önemli. Yani 1000 tane askerin aynı anda adım atması, kılıç sallaması ya da mermi sıkması mühim değil. Mühim olan askerler arası birlikteliğin ciddiyet ve disiplinin sağlanması. Bunu sağlamak için yanaşık düzen eğitiminin baştan sona elden geçmesi gerekiyor.

Profesyonel rütbeli personele güven konusunda bence TSK’nin daha çok yol alması lazım. Subay kadrosunun seçiminde gösterilen titizlik daha alt rütbelerde de uygulanırsa ve mesleki eğitim konularında assubay ve uzmanlar daha fazla eğtim görürse belki daha sağlıklı bir işleyiş sağlanabilir. Ancak bu eğitimler “sözde” olmamalıdır. Aynı şekilde askerliği sadece bir meslek değil daha fazlası olarak düşünen bir personel ortaya çıkarabilmelidir bu eğitimler. Subay kadrosunda bu konuda fazla sorun olmamasına rağmen assubay ve uzmanlarda işsizlikten kurtuluş umudu olarak görüldüğü için mesleki zorluklara katlanma veya sorumlukları tamı tamına yerine getirme hususunda çeşitli sıkıntılar yaşanabilmektedir. Bu husus aşılmadan ve eğitim daha iyi seviyelere taşınmadan personele sorumluluk verecek boş bir güven elbetteki anlamsız olacaktır. Bunu sağlamanın en iyi yolu savaştığı değerleri çok iyi bilen, ciddiye alan ve onlara saygı duyan profesyonel personel yetiştirmektir. Benzer teorik eğitimler askerlere de verilmelidir. Israrla üzerinde durmak istediğim nokta budur, en iyi asker en iyi koşan ya da en iyi vuran asker değil savaştığı ideallere en bağlı askerdir. Bu idealleri özellikle erlere de aktarabilmek için tamamen modern ve içeriği titizlikle seçilmiş teorik eğitimler de verilmelidir.

Gelişime ve yeniliğe açık bir askeri zihniyet olmadıkça ve, daha iyi eğitimli ve değişime çabuk uyum sağlayabilen bir personel olmadıkça, teknolojik değişimleri veya yeni askeri yöntemleri hızla uygulama konusunda sorun yaşanacaktır. Bunu sağlayamayan bir askeri kurumun günümüz dünyasında tutunması oldukça zor olacaktır. Şu anda askeri açıdan çok önemli ve eşsiz bir özellik olan yakın-savaş tecrübesini çok daha iyi değerlendirmek için bahsedilen eksiklikler konusunda ciddi adımlar atılmalıdır.

Toplumumuzda veya dünyadaki diğer toplumlarda insanlarda (özellikle erkeklerde) silah veya kesici alet taşıma eğilimi vardır. Cinayetlerin hemen hepsi de bunlarla işlenir. Oysa asıl nokta cinayeti işleyendir. Yani katillik silahın veya bıçağın değil insanın bir özelliğidir. Başkasını öldürme davranışını gerçekleştirecek kadar kendi türüyle düşmanlaşan ve kendi benliğiyle inatlaşan insanların özelliğidir. Öldürme ve ölümlere alışma durumun olağanlaşması ve kolay benimsenmesi durumu, bu özellikteki kişi sayısında artış yaratabilir. Öldürmenin haberlerde duyduğumuz kadarıyla kolay olduğunu kesinlikle düşünmüyorum hatta cinayeti eyleme dökmenin normal bir bireyin sınırlarının çok ötesinde olduğunu da iddia ediyorum. Yeryüzünün belki de gördüğü en çok insanın katledildiği savaş olan 2.Dünya Savaşı’nda bile karşısındaki insana öldürmek amacıyla ateş eden asker sayısı %5 in altında kalıyormuş. Hatta günümüz ABD ordusunun askerleri seçerken dikkat ettiği en önemli kriterlerden birisi adam öldürmekte tereddüt etmeyecek nitelikte bir kişilik olmasıdır. Devlet politikalarından bizzat hiç hoşlanmadığım ABD’nin bu işe bu kadar kafa yorarak seçtiği askerler dahi çatışamalarda öldürme amaçlı saldırılarda ateş ederken çok büyük bir oranda tereddüt yaşıyorlar. Öldürmeye alıştırılmak için plastik mermiler ve çelik yeleklerle kendi aralarında çatışan ve birbirlerine gözlerini kırpmadan ateş eden bu askerler gerçek mermi ile cephede düşmanı öldürmek amaçlı ateş ederken mutlaka zorlanıyor. Varmak istediğim nokta şu ki; günümüzün en saldırgan ordularındaki askerler bile doğal bireysel gelişimleri gereği, insan öldürmek konusunda kesinlikle kafalarında bazı engellerle karşılaşıyorlar. İşte sorun, bu engelin kafadan kalktığı noktada başlıyor. Baskı altında, zorunlu olarak ya da kazara bir cana kıymaktan bahsetmiyorum. Tereddüt etmeden birini öldürecek bireylerden söz ediyorum. Toplum için kesinlikle çok tehlikeli bireyler olduklarına hiç şüphe yok. Hangi milletten hangi devletten ya da hangi ordudan olduğu öenmli değil. Bu bireyler insanlık için tehdir durumundalar. Toplumlar bu tip insanların arınarak düzgün bir yaşamın sağlandığı ortamlarken ordular bu tip insanların yetişmesi için çaba sarfeden kurumlar durumunda. Buradaki en önemli nokta, adam öldürme mesleğindeki bu askerlerin öldürme güdüsü sadece ülkesine tehdit olarak gördüklerine yöneltilmiştir. En azından bu şekilde olması gerekir. Ama yine de toplumsal çelişkisini koruyor. Çünkü öldürmeye şartlandırılmış bireyleri kültürel birikim ve bilgi açısından yeterince geliştirmezseniz bu güdü kişisel çıkarlar için kullanılmaya çok hızlı dönüşebilir. Aynı şekilde devletin veya ordunun kontrolünü elinde bulunduranlar tarafından kendi çıkarlarına ters düşenler devlet düşmanı gibi hedef gösterilebilir ki günümüzde her iki durumla karşılaştığımız olaylar olabiliyor.

Sonuç olarak, bir yandan toplumların içindeki katil ruhlu bireylerin arınmasına çalışılırken, bir yandan da askeri eğitimin psikolojik boyutu dikkatle ele alnımalıdır. Eğer bu noktalarda özen gösterilmezse ki son yıllardaki askeri rekabet ve silah piyasasının ekonomik getirileri gibi nedenlerle büyük ülkelerde bu durum ihmal edilmeye başlandı, toplumsal çelişkilerin katiller lehine artması söz konusu oalcaktır. Bunun da insanlık için iyi olmayacağı aşikardır.